Specific Objectives

Hıristiyanlığın erken döneminde (1. ve 3. yüzyılda) yaşanmış olan yorum ve sözcüğün anlam katmanlarına dair tartışmaların benzeri, Orta Çağ ile Aydınlanma dönemi arasında, bir başka ifadeyle Reformasyon ya da Erken Aydınlanma olarak adlandırılan

34

dönemde yaşanmıştır. Bu tartışmalar, Hıristiyanlığın mezhepsel olarak ayrışmasına kadar uzanır. Bu dönem, özellikle Katolik Kilisesinde ilk dönemlerden beri uygulanan alegorik tefsir yöntemine bir karşı çıkış yaşanmıştır. Karşı hareketi oluşturanlar Protestan din teologlardır. İncil’i alegorik yorumdan uzaklaştırarak yorumlamaya çalışan isimlerin arasında öne çıkanlar, Protestanlığın kurucusu olan Martin Luther (1483-1546) başta olmak üzere, Philipp Melanchton (1497-1560) ve Matthias Flacius Illyricus’dur (1520-1575) (akt. Akın, 2016: 66).

Luther’in alegorik yönteme karşı başlatmış olduğu hareketin çıkış noktasının “sola scriptura” bir başka ifadeyle “yazılı olan tek başına yeterlidir” düşüncesi olduğu belirtilir. Bu anlayışta Katolik Kilise geleneğinden uzaklaşılıp, metnin sözcük anlamına bakılarak, insanlara kutsal mesajın aktarılmasına öncelik verilir.

Kutsal Kitabın yalnızca dilsel olarak anlaşılmayacağı düşüncesi reddedilerek, kutsal kitabın herkesin okuyup anlayabileceği derecede anlaşılır olduğu savunulmuştur. Luther’in öğretisine göre, Kutsal Kitap’taki sözler bir dilsel (literal) bir de manevi (geistig) anlam barındırırlar ve söz konusu anlamlar arasında değer yönünden herhangi bir farklılık bulunmaz. Dilsel anlam zaten manevi anlama işaret eder. Luther’de literal anlamın çözümlenmesiyle birlikte manevi anlam da çözümlenmiş olur. Bu iki anlam arasında çağrışımsal ve ayrılmaz bir bağ konusudur. Luther’e göre Kutsal Kitabın anlaşılması için gerekli olan en önemli koşul, okurun ya da yorumcunun kutsal metinde bahsedilen konularla bütünleşmesi ve kitabın kendini onlara açmasıdır. Bunun için yorumcunun değişime uğraması gerekir. Yorumcunun değişime uğraması ancak Tanrı’nın yardımıyla daha doğrusu, Tanrı’nın yazdığı metin aracılığıyla gerçekleşir (akt. Akın, 2016: 66).

Luther, Melanchthon ve Flachius gibi yorum kuramcılarının anlama yaklaşımı, metin bağlamında, sözcük bağlamında ve gramer bağlamında sensum literalis denilebilecek bir şeydir. Onlara göre, anlaşılmayan ve karanlık olan yerler İncil dilini iyi bilerek, gramerini iyi anlayarak ve parça bütün ilişkisini iyi kurarak anlaşılabilir. Bu da ancak dilsel bir çalışmayla başarılabilir. Wach, Luther’in ve Melanchthon’un bu dönemdeki tefsir girişimlerinin daha sonraki yıllarda özellikle yine Protestan teologlar tarafından yapılan çalışmalar sayesinde devam ettirilmesiyle, bir hermeneutik biliminin

35

oluşumunun sağlandığı görüşündedir. Bu duruma özellikle Katolik ve Protestan kiliselerinin birbirlerinin tezlerini çürütebilmek adına geliştirdikleri yaklaşımların katkı sağladığı söylenebilir (akt. Akın, 2016: 27).

Melanchthon retorik sanatının metni anlama konusunda yardımcı olacağı düşüncesinden hareketle Aristoteles retoriğinden yola çıkarak, kutsal metin tefsiri için bir yorumbilimsel retorik öğretisi oluşturmuştur. Melanchthon, Protestanlık hareketinin yayılmasında Luther’e en çok hizmeti dokunan isimlerden biridir. Ona göre retorik bilgi sadece konuşmacı için değil aynı zamanda yorumcu için de gereklidir. Bunun altında yatan düşünceye göre, yorumcunun, konuşmacının kullandığı bu sanatı nerede ve nasıl kullandığını bilmesi durumunda, bu bilgi onu anlamasını da kolaylaştıracaktır. Melanchthon’un bu girişimi, gerçekte retorik ve hermeneutik’in birbirinden pek de ayrı düşünülemeyeceğini de göstermektedir. Hermeneutik yaklaşımların birçoğu retorik görüşlerle benzerlik göstermektedir. Bu durum, Antik dönemde konuşma sanatı olarak kabul edilen alegori yönteminin daha sonra tefsir sanatı olarak “Alegorese” dönüştürülmesinde de görülmekteydi. Burada dikkat çekilmesi gereken bir diğer husus ise, Melanchthon’un retorik ve diyalektiği yan yana getirmesidir. Retorik sadece ikna etme sanatı olarak değil, aynı zamanda diyalektikle iç içe geçerek, hakikate ulaşma ve bunu gözler önüne sermektir de. Yorum, diyalektik ve retorik üçlüsü Melanchthon’da bir araya gelmektedir (akt. Akın, 2016: 26).

Protestan düşünür Melanchthon, yorumbilimsel döngü bağlamında “amaç” kavramını öne çıkarmış olan isimdir. Yorum süresince, Kutsal Kitabın insanlara iletmek isteği ilahi mesaj, yani Tanrı’nın niyeti dikkate alınmalıdır. Buradaki amaç, henüz okur taraflı bir amaç değildir. Yorumlanacak olan metnin oluşturulmasındaki amacın dikkate alınmasıdır. Melanchthon, metnin bütününden parçaya ve parçadan bütüne hareketle gerçekleştirilecek olan yorum ve tefsirin, her zaman için metnin oluşturulma amacı göz önünde bulundurularak sürdürülmek durumunda olduğu görüşündedir (akt. Akın, 2016: 67).

Melanchthon’un, yorum süresince metne yüklenen amacın dikkate alınmak durumunda olduğu yönündeki bu görüşü, kendisinden sonra yine Protestan hareketin içinden gelen ve sonraki tefsir çalışmalarını yönlendirecek önemli bir çalışma yapmış olan din âlimi

36

Matthias Flacius Illyriscus’tur (1520-1575). Flacius, Clavis scripturae sacrae (Schlüssel zur Heiligen Schrift) (1567) adlı iki ciltlik eserinde, tıpkı Melanchthon ve diğer Protestanlar gibi, bugün metin içi olarak adlandırılabilecek olan yorum yöntemini savunmaktadır. Bunun yanı sıra o da, Kutsal metnin yorumunu, ilahi bir lütuf olarak görmektedir. Çünkü ona göre Kutsal Ruh, Kutsal Kitabın yazarı olduğu gibi, aynı zamanda Kutsal Kitabın yorumcusudur da Bu bağlamda Flacius’un da diğer Protestan din adamları gibi, Augustinus’un, Kutsal Kitabın anlaşılması ve yorumlanmasının ilahi varlığın takdiri olduğu düşüncesini devam ettirdiği görülmektedir. Burada gerekli olan, insanın inançla Kutsal Kitaba yönelmesidir. Yorumcu gerekli olan inancı içinde taşımasına rağmen onu anlayamıyorsa, bunun nedeni Kutsal Kitabın kendisi değil, aksine yine yorumcunun eksik dil ve tarih bilgisidir. İncil Tanrı’nın sözünün birebir kendisidir ve metindeki anlaşılması güç olan karanlık noktalar ancak metnin kendi içinden açıklığa kavuşturulabilir, yani metin bağlamında çözümlenmelidir. Bu durum ise metnin kendi kendisini çözmesi olarak değerlendirilebilir. Çünkü Kutsal Kitabın anlaşılabilir olması için, yine metnin kendisi okura çözüm sunmaktadır. Metnin anlaşılması dilsel bir çözümlemedir. Bu bağlamda ise sözcükler ne kadar doğru ve uygun anlaşılırsa, metnin karanlık yönleri o derece çözümlenebilir olmaktadır (akt. Akın, 2016: 68).

Flacius’un, metnin parça-bütün ilişkisini yansıtan yorumbilimsel döngü yaklaşımını bu denli önemsemesinin ve yorum için metin dışı araçlara başvurmayı kesin bir dille reddetmesinin nedeni, genel anlamda Protestanlığın, Katolik kilisesine alegori yöntemi sebebiyle yöneltmiş olduğu eleştirilerin temelinde yatan nedenden kaynaklanmaktadır. Bu düşünceye göre, kilisenin en başından itibaren metin dışı araçlara başvurmasının altında yatan neden, dini değil, siyasidir. Kilisenin uygulamış olduğu tefsir yöntemi, metnin tutarlılığına yönelik olmayıp, kendi çıkarları veya ihtiyaçları doğrultusunda gerçekleştirilecek olan yorum için bölümlerin keyfi seçimini olanaklı kılmaktadır. Ancak Kutsal Kitap yorumlarını keyfiyetten ve hurafelerden arındırmaya yönelik olan bu girişimin başarısı konusunda da bir takım şüpheler bulunmaktadır (akt. Akın: 2016: 69).

37

BÖLÜM 2: KUR’AN-I KERİM’İN ÇEVİRİLMESİNDE VE